دولت نان خانه‌نشین‌شده‌ها را هم می‌دهد؟
با وخیم‌تر شدن وضعیت شیوع ویروس مرگبار کرونا در کشور مسوولان امور بهداشت در دولت دائما از مردم می‌خواهند که از خانه‌هایشان خارج نشوند. صرف‌نظر از اینکه به دلیل کمبود و گرانی شدید مواد ضدعفونی‌کننده و وسایل حفاظتی در قبال ویروس کرونا مردم قادر به ایجاد یک محیط کاملا بهداشتی در چهاردیواری خانه‌های خود نیستند، خانه‌نشین شدن مردم الزاما نمی‌تواند تضمین‌کننده سلامت آنها در برابر ویروس کرونا باشد. بنابراین تا زمانی که دولت اقلام بهداشتی و ضدعفونی‌کننده محیط زندگی را به وفور و با قیمت‌های مناسب در اختیار خانوارها قرار ندهد صرف در خانه ماندن مردم اهداف مورد نظر مسوولان وزارت بهداشت و دیگر مسوولان دولت را در جلوگیری از شیوع باز هم بیشتر ویروس کرونا در کشور برآورده نخواهد کرد و این نصیحت‌درمانی‌های فاقد ابزارهای اجرایی راه به جایی نخواهد برد. ظاهرا مسوولان دولت اطلاع ندارند که مردم این روزها در داروخانه‌ها و فروشگاه‌ها در به در دنبال الکل، دستکش و ماسک بهداشتی می‌گردند و حتی حاضرند این اقلام را با چند برابر قیمت‌های گذشته خریداری کنند، اما موفق نمی‌شوند. آن سوی دیگر دعوت مردم به خانه‌نشینی مسائل مربوط به کسب‌وکار و تامین رزق و روزی آنهاست که متاسفانه دولت و دولتمردان درباره آن سکوت اختیار کرده‌اند و به مردم نمی‌گویند اگر کسب‌وکار و منبع تامین معاش خود را رها کنند و در خانه‌هایشان بمانند، دولت چه تسهیلاتی را برای آنها در نظر خواهد گرفت. ظاهرا باز هم مسوولان دولتی در بیان توصیه‌های خانه‌نشینی به همه مردم به چشم کارمندان دولت نگاه می‌کنند که اکثرشان در طول ایام سال یا در پشت میزهایشان نیستند یا اگر باشند کاری جز سر دواندن ارباب‌رجوع انجام نمی‌دهند اما در هر شرایط اقتصادی حقوق و مزایای آنها در اول هر برج به حساب‌هایشان واریز می‌شود و به همین سبب در خانه ماندن کمترین مشکلی برای امرارمعاش آنها ایجاد نمی‌کند! اما باید از مسوولان محترم دولت پرسید اگر در اجرای توصیه‌های خانه‌نشینی آنها فی‌المثل صنوف مختلف، صاحبان مشاغل تولیدی و خدماتی که متکفل تامین هزینه‌های خود هستند و تازه به دولت مالیات هم می‌پردازند برای در امان ماندن از گزند ویروس کرونا یا عدم اشاعه آن در جامعه، خانه‌نشینی اختیار کنند، آیا دولت طی مدت خانه‌نشینی آنها که نقطه پایان آن مشخص نیست، بودجه‌ای را به گذران زندگی آنها و پرداخت حقوق و دستمزد کارگران و کارمندان بیکار و خانه‌نشین شده آنها اختصاص خواهد داد و یا اگر قادر به اختصاص چنین بودجه‌ای نیست آیا حاضر است برای هزینه‌های مصرف آب، برق و گاز واحدهای صنفی و تولیدی که صاحبانشان خانه‌نشین شده‌اند تسهیلات و تخفیف‌هایی در نظر بگیرد و از همه مهم‌تر آیا دولت به سازمان امور مالیاتی و سازمان تامین اجتماعی دستور خواهد داد تا زمان کاهش بحران کرونا و عادی شدن وضعیت کسب وکار در کشور از جریمه و نقره‌داغ کردن صاحبان کسب‌وکار و کارفرمایانی که به دلیل تعطیلی کسب‌وکارشان در موعد مقرر اقدام به پرداخت مالیات و حق بیمه‌های خود نکرده‌اند، خودداری کنند و با سخت‌گیری‌های همیشگی خود قفل دیگری بر در کسب‌وکار آنها نزنند؟بر همین سیاق آیا وزارت کشور به شهرداری‌ها خصوصا شهرداری همیشه طلبکار از مردم در تهران دستور خواهد داد در مدتی که اغلب کسب‌وکارهای آزاد و خدماتی خصوصا در حوزه‌های مرتبط با گردشگری، هتلداری و رستوران‌داری که در آخرین ماه‌های امسال تحت تاثیر شیوع ویروس کرونا و رکود اقتصادی، چراغ کسب‌وکارشان خاموش شده است، برای وصول مطالباتشان از صاحبان کسب‌وکارها و صنوف مختلف به روش‌های خشن و قهرآمیز همیشگی که مسدود کردن ورودی محل کسب‌وکارها با تعبیه بلوک‌های غول‌پیکر بتونی متوسل نشوند و در این شرایط بحرانی در رابطه ارباب و رعیتی خود با شهروندان و اهالی کسب‌وکار اندکی تعدیل ایجاد کنند؟ شوربختانه شواهد و قراین نشان می‌دهد که نه دولتمردان و نه مدیران شهرداری از زندگی مردم و واقعیت‌های تلخ جاری در سطح جامعه آگاهی چندانی ندارند و عدم‌آگاهی آنها از این واقعیت‌ها مصداق بیت مطلع یکی از غزل‌های حافظ شیراز است که می‌فرماید: شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل- کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها که این سبکباران ساحل‌ها وصف‌حال امروزی اغلب دولتمردان و مدیران اجرایی ماست که هم زمینه پیدایش عارضه اجتماعی بدخیمی به نام آقازاده‌ها را در جامعه به وجود آورده و هم موجبات سلب اعتماد عمومی نسبت به کردار و گفتار و توصیه‌های دولت و دولتمردان را در جامعه فراهم کرده است. نمونه این سلب اعتمادها را در همین روزها در جاری شدن سیل خودروهای میلیون‌ها شهروند ایرانی در جاده‌های منتهی به شهرهای شمالی کشور مشاهده می‌کنیم. یعنی همان مردمی که به جای گوش دادن به توصیه‌های خانه‌نشینی مسوولان امور بهداشت در دولت، خطر ابتلا به ویروس کرونا را نادیده گرفته، خانه‌های خود را ترک کرده و دل به سفر سپرده‌اند. آیا این یک هشدار بزرگ برای دولتمردان ما نیست؟آیا آنها همچنان نمی‌خواهند پیامدهای از دست دادن این سرمایه بزرگ اجتماعی یعنی اعتماد عمومی را بپذیرند؟ آیا با وجود این همه واقعیت‌های عینی وقت آن نرسیده که برای جلوگیری از سرایت آسیب‌های ویروس کرونا به تمامی فعالیت‌های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کشور، ریل حرکت قطار خود را تغییر دهند و برای بازسازی این سرمایه بزرگ اجتماعی چاره‌ای اساسی بیندیشند و از این طریق تهدید دهشتناک شیوع ویروس کرونا را به یک فرصت برای آینده کشور تبدیل کنند؟
کلمات کلیدی : تاثیر کرونا بر اقتصاد کشور
نویسنده : غلامرضا کیامهر
تاریخ انتشار : 1398/12/20
فایل های پیوست