کلید کاخ نخست وزیری یکبار دیگر در دستان ترودو

بعد از ماه ها مبارزات انتخاباتی ، سخنرانی ها ، مصاحبه ها و مناظره های تلویزیونی نامزدهای احزاب های سیاسی که مطابق معمول دو حزب لیبرال به رهبری جاستین ترودو و حزب محافظه کار به رهبری  اندروشیر ، سرانجامیک بار دیگر قرعه پیروزی با اندکی تفاوت نسبت به انتخابات گذشته به نام حزب لیبرال افتاد و جاستین ترودو یک بار دیگر مامور تشکیل دولت شد با این تفاوت که این بار ترودو به دلیل به دست نیاوردن اکثریت مطلق در پارلمان فدرال باید با جلب موافقت یکی از احزاب همسو یعنی حزب نئو دموکراتیک که ۲۳ کرسی پارلمان را به دست آورده ، یک دولت ائتلافی تشکیل دهد تا بتواند طی چهار سال آینده به وعده های انتخاباتی خود به رای دهندگان عمل کند .تا پیش از اعلام نتایج نهایی انتخابات پارلمانی کانادا بسیاری از ناظران سیاسی پیش بینی می کردند که به دلیل برخی اشتباهات جاستین ، دولت ترودو در چهار سال اول دوره نخست وزیری و نارضایتی هایی که سیاست های مالیاتی وی در افکار عمومی خصوصا گروه های کم درآمد جامعه ایجاد کرده ، و به پاشنه آشیل دولت ترودو تبدیل شده این امکان وجود دارد که اکثریت آرای رای دهندگان به سود آندره یش نامزد خوب محافظه کار به صندوق های رای بریزند که البته این پیش بینی ها با کاهش تعداد کرسی های حزب لیبرال در مقایسه با انتخابات گذشته تا حدودی به واقعیت پیوست ، اما این کاهش تعداد کرسی های پارلمانی در آن حدی نبود که به عنوان یک شکست مطلق برای حزب لیبرال و رهبر جنجالی آن جاستین ترودو تبدیل شود .
به عقیده بعضی ناظران سیاسی به دلیل برخی شباهت هایی که میان دیدگاه های اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی اندرویش رهبر حزب محافظه کار با دیدگاه و راه و روش های دونالد ترامپ رییس جمهوری آمریکا وجود دارد و مشکلات بی شماری که دولت ترامپ از بدو به دست گرفتن قدرت چه در زمینه مسائل داخلی و چه در ارتباط با سیاست های بین المللی برای آمریکا و مردم آمریکا به وجود آورده اکثریت نسبی رای دهندگان کانادایی از بیم تکرار پدیده ی ترامپیسم در کشور خودشان ترجیح دادند کلید کاخ نخست وزیری کانادا را برای یک دوره ی چهار ساله ی دیگر به دست جاستین ترودو بسپارند .

در این میان سیاست های دولت ترودو در قبال قوانین مهاجرتی که موحیات جذب سالانه حدود سیصد هزار مهاجر از کشورهای مختلف جهان به کانادا را فراهم ساخته و نیز سیاست های مرتبط با بیمه ی درمانی همگانی دولت ترودو و برخی موضع گیری های دولت وی در قبال مسائلی مربوط به حقوق بشر در کشورهای مختلف جهان که حذب محافظه کار کانادا همچون جمهوری خواهان آمریکا و کاخ سفید نظر موافقی نسبت به آن ها ندارند از عوامل تاثیر گذار در پیروزی نسبی حزب لیبرال در انتخابات اخیر بوده است و حالا باید دید جاستین ترودو در چهار سال پیش رو با تجربیاتی که در دوره ی اول نخست وزیری کسب کرده ، چه سرنوشتی را برای خود و حزب تحت رهبری خود در آینده سیاسی کانادا رقم خواهد زد.
و آیا جاستین ترودوی جوان می تواند مانند پدرش پیرالویت ترودو دوران نخست وزیری خود را به نقطه عطفی در تاریخ معاصر کانادا تبدیل کند ؟
البته حضور پر رنگ کاندیدهای ایرانی تبار در انتخابات پارلمانی کانادا که بیشترشان از هواداران حزب لیبرال هستند ، نباید نادیده گرفت این کاندیدها هم در پارلمان فدرال و هم در پارلمان های ایالتی در مقایسه با سایر شخصیت های مهاجر مقیم کانادا نقش چشمگیری را بازی می کنند و از این جهت جایگاه برجسته ای در جامعه ی کانادا و افکار عمومی مردم این کشور دارند .
انتخابات پارلمانی کانادا که هر چهارسال یک بار برگزار می شود از جهاتی غیر از آن  که چه حزبی برنده انتخابات می شود ، از جهات دیگری نیز ویژگی های خاص خود را دارد و همین ویژگی هامبارزه ی انتخاباتی کانادا از مبارزات انتخاباتی که در همسایه ی جنوبی آن یعنی آمریکا برگزار می شود متمایز می سازد .
کانادا کشوری در آمریکای شمالی با مساحتی افزون بر ۹/۹ میلیون کیلومتر مربع که شش، هفت هزار کیلومتر مرز مشترک با ایالات متحده آمریکا دارد از نظر وسعت حدود یک صد هزار کیلومتر از آمریکا بزرگتر است و بعد از روسیه وسیع ترین کشور جهان محسوب می شود .
کشوری پوشیده از جنگل های سرسبز ، دریاچه هاو رودخانه های پر آب محصور میان دو اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام که طبق برآوردهای صورت گرفته بیش از یک پنجم منابع آب شیرین جهان در این کشور پهناور قرار دارد . اما در حالی که جمعیت ایالات متحده همسایه ی جنوبی کانادا بالغ بر ۳۴۰ میلیون نفر است ، جمعیت کانادا از حدود ۳۸ میلیون تجاوز نمی کند و شاید یکی از دلایل بالا بودن نرخ مالیات ها در کانادا همین جمعیت پایین آن باشد که هزینه ی زندگی در کانادا را تا حدودی از آمریکا بیشتر کرده است.و این وضعیت تا آینده ای نامعلوم که جمعیت کانادا تا حد قابل قبولی افزایش یابد قابل تغییر نخواهد بود .
فی المثل هزینه های اجرای دو پروژه مشابه عمرانی مانند ساخت یک صد کیلومتر بزرگراه در کانادا و آمریکا ممکن است یکسان باشد با این قضاوت که هزینه پروژه مزبور در آمریکا میان ۳۴۰ میلیون جمعیت آن کشور سرشکن می شود ، اما برای جمعیت ۳۸ میلیونی کانادا سرانه ی هزینه همان پروژه حدود ده برابر بیشتر خواهد بود .اما با وجود همه ی این ها خدمات رفاهی و درمانی و آموزشی که دولت کانادا به مردم این کشور ارائه می کند بنابه تایید کارشناسان آگاه ، به مراتب بهتر و بالاتر از آمریکاست.
یک وجه تمایز مبارزات انتخاباتی کانادا با آمریکا آرامش و متانت نسبی است که بر مناظره های انتخاباتی کانادا وجود دارد .برخلاف مبارزات انتخاباتی در آمریکا خصوصا مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۱۶ که به بیرون آمدن سیاستمدار پرخاشجو و غیر متعارفی چون دونالد ترامپ از صندوق های رای منجر شد و مردم جهان را در بهت و حیرت فرو برد .
نامزدهای انتخاباتی در کانادا در سخنرانی ها ، مصاحبه ها و مناظره ها به حریم خصوصی رقبای انتخاباتی تجاوز نمی کنند، دست به تخریب شخصیت آن ها نمی زنند و الفاظ تند و رکیک درباره ی نامزدهای رقیب به کار نمی برند و زمانی که حزبی برنده نهایی انتخابات اعلام شد ، رهبران احزاب شکست خورده با طیب خاطر آن را می پذیرند و به رقیب برنده تبریک می گویند .
آن ها اصلی ترین قانون دموکراسی را که می گوید باید به آرا مردم و کسانی که توانسته اند اکثریت آرای انتخاباتی را به دست آورند احترام گذاشت .
نهادینه و ریشه دار شدن دموکراسی هایی چون دموکراسی کانادا را هم باید در همین واقعیت جستجو کرد.

کلمات کلیدی : انتخابات کانادا
نویسنده : غلامرضا کیامهر
تاریخ انتشار : 1398/08/04
فایل های پیوست